11 czerwca 2011 roku  na terenie Białych Mórz odbyła się podwójna uroczystość w Łagiewnikach. Centralnym punktem było przeniesienie relikwii błogosławionego Jana Pawła II do Centrum „Nie Lękajcie się!”. Ten dzień był również Małopolskim Świętem Młodych Wolontariuszy z różnych stowarzyszeń. Uczestniczyli w nim także zaprzyjaźnieni członkowie ze Szkolnych Klubów Przyjaciół Żonkila. Święto to zainaugurowało jubileuszową V edycję projektu „Mieć wyobraźnię miłosierdzia”.

Prezentacje sceniczne poprowadziła Lidia Jazgar wraz z Tomaszem Zielińskim, Józefem Hojną i Mirosławem Sperą - prowadzącymi Spotkania Młodych na Polach Lednickich. Na scenie po kolei prezentowali się wolontariusze z różnych organizacji i mówili nam najważniejsze rzeczy o swojej działalności. My zaprezentowaliśmy się jako pierwsi i pokazany był również spot Pól Nadziei oraz krótki filmik o „Wolontariacie z żonkilem w tle”.

Następnie wszyscy udali się do swoich stanowisk. Każda grupa wolontariuszy miała swój namiot, gdzie znajdowały się ulotki, woda i drożdżówki dla wszystkich odwiedzających. Każdy z wolontariuszy otrzymał koszulkę oraz chustę.

O godzinie 11:30 z Sanktuarium Bożego Miłosierdzia wyruszyła procesja z relikwiami błogosławionego Jana Pawła II. Następnie rozpoczęła się Msza św., którą koncelebrował ksiądz kardynał Stanisław Dziwisz. Potem do Centrum Jana Pawła II „Nie Lękajcie się!” została przeniesiona m.in. ampułka z krwią naszego papieża. Od tej pory ludzie mogli adorować najświętsze relikwie w Kaplicy Relikwii Kościoła Dolnego. Następnie po tych uroczystościach odbył się dziękczynny koncert zespołów Stróże Poranka i Deus Meus i piknik wolontariuszy.

Było to dla nas duże przeżycie i cieszymy się, że mogłyśmy pomóc!                                                                                       

Weronika Żurek i Karolina Moskała

9 czerwca 2011 roku w ramach programu „Jesteśmy sobie potrzebni” młodzi wolontariusze Hospicjum św. Łazarza i członkowie ze Szkolnych Klubów Przyjaciół Żonkila wybrali się na warsztaty pt. „Co możemy zrobić razem? Poszukiwanie wspólnych zajęć, jako łącznik międzypokoleniowy” zorganizowane w Muzeum Etnograficznym w Krakowie.

Na początku zajęć poszliśmy do dawnej sali szkolnej, gdzie wymieniliśmy nasze skojarzenia ze słowem „starość”. Następnie poszliśmy zwiedzać muzeum. Dowiadywaliśmy się wielu bardzo ciekawych rzeczy na temat roli ludzi starszych w społeczeństwie kilkadziesiąt lat temu. Wbrew niektórym naszym przekonaniom, starzy ludzie pełnili bardzo ważne role, byli oni traktowani jak ktoś, kto należy do dwóch światów, więc to oni zasiadali w starszyznach i dokonywali najważniejszych decyzji. Po zwiedzaniu muzeum poszliśmy znowu do sali szkolnej, gdzie dostaliśmy trzy zadania do wykonania:

Czerwcowe popołudnie, krzątający się wolontariusze pomagający naszym podopiecznym… Niby zwykły czwartek, ale dla nas wyjątkowy.
Wolontariusze, chorzy i ich rodziny, pracownicy, wszyscy wspólnie zgromadziliśmy się na Mszy św.

Można by powiedzieć Msza św. jak każdego dnia, ale tym razem niecodzienna – odprawiona przez o. Konrada – naszego wolontariusza. Msza Prymicyjna, a więc zakończona indywidualnym  błogosławieństwem każdego z nas. Błogosławieństwem, które dla chorych przyniesie spokój, dla rodzin stanie się źródłem umocnienia, a nam pomoże znaleźć siły do dalszej posługi każdemu potrzebującemu. Cieszymy się, że mogliśmy wspólnie spotkać się na modlitwie, ale też znaleźć dla siebie czas przy kawie, herbacie i ciastkach. Mamy nadzieję że jeszcze nie raz będziemy mogli dzielić radość z  Braćmi Paulinami podczas podobnych uroczystości. Chcielibyśmy, aby stały się one nieodłącznym elementem posługi wolontaryjnej dla tych, którzy wybrali drogę kapłaństwa.

Dni 3-5 czerwca 2011 były dla nas kolejną szansą, aby wspólnie spędzić czas. Właśnie wtedy odbyły się kolejne hospicyjne rekolekcje dla Wolontariuszy, Rodzin osieroconych i Pracowników. Wraz z grupą 38 osób ponownie pojechaliśmy do Skomielnej Czarnej. Piękno tamtejszej przyrody oraz niezwykła otwartość Ojców Kapucynów spowodowały, że chwile tam spędzone stały się dla nas niezapomniane.
To była kolejna okazja do pokonania tego co odbiera radość życia, zastanowienia się nad sobą, poznania siebie w świetle Bożego Słowa; ale także okazja, do wzajemnego jeszcze lepszego poznania tych, z którymi wspólnie służymy naszym podopiecznym. Modlitwa, rozmowy czasem nawet do późnych godzin, czy wspólne śpiewanie i dzielenie się radością przy ognisku, pozwoliły dostrzec obok siebie drugiego człowieka, którego nie zawsze zauważamy w codziennym zabieganiu.